به مناسب شهادت امام جواد(ع) در رواق مبارکه دارالزهد مراسم بود. من و تعدادی دیگر از آقایان مداح هم حضور داشتیم . دوستان یکی یکی می رفتند و اشعار و مراثی که آماده کرده بودند می خواندند تا نوبت به من رسید.
موریس دو کبری، اندیشمند فرانسوی: پیروان حسین(ع) به واسطه عزاداری حسین می دانند که پستی و زیردستی استعمار و استثمار را نباید قبول کنند زیرا شعار پیشرو و آقای آنها تن ندادن زیر بار ظلم و ستم بود.
دیکنز چارلز: اگر منظور امام حسین(ع) جنگ در راه خواسته های دنیایی خود بود من نمی فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند. پس عقل چنین حکم می کند که او فقط به خاطر اسلام فداکاری کرد.
یکی از امور مرتبط با اهل بیت (ع) مسئله عزاداری در مصائب آنان است؛ به ویژه سوگواری در شهادت مظلومانه و فوق العاده تأثرانگیز امام حسین (ع) و یاران باوفای او در سال 61 ق است. این امر که در آغاز محدود بود، به تدریج از دایره خانواده و بازماندگان آن حضرت و دیگر شهدا فراتر رفت و در میان مسلمانان رواج یافت و به یک سنت اسلامی و بخشی از فرهنگ دینی مسلمانان تبدیل شد.
در این که گویندگان مذهبی و مداحان خاندان عصمت(ع) نقش مؤثری در زنده نگه داشتن حماسه عاشورا داشته اند، دست کم من تردیدی ندارم. احتمالا شما هم همین طور قطعا آنانی که مخلصانه در این راه کوشیده اند، نزد خدای کریم و خاندان کرامت و ارجمندی، پاداش به سزایی دارند که خوشا به حال شان. با این وجود به علت حساسیت خاصی که این گونه پیشه و حرفه ها به سبب ارتباط مستقیم با احساس و روح و روان مردم دارد، در گذر تاریخ همیشه مورد توجه و حساسیت بزرگان دین و مؤمنان خیرخواه بوده است. آن گاه که آنان در امواج توفان احساسات از دایره ی تعقل و شریعت و تاریخ ، گام بیرون گذشته اند، مورد تذکر واقع شده اند
با فرا رسیدن مرگ معاویه و آغاز حکومت غاصبانه یزید وی از استانداران و فرمانداران شهرها و نواحی خواست تا برای مشروعیت حکومتش از مردم به ویژه از ابی عبدالله الحسین علیه السلام بیعت بگیرند.
امام از همان اول نه تنها زیر بار چنین ذلتی نرفت، بلکه مخالفت خود را با این حکومت اعلام داشت و در یک پیام بسیار روشن و سرنوشت ساز فرمود:
عجیب بود رابطه ی میان این من گمان نمی کنم در تمام عالم، بین پدر و پسر، این همه عاطفه، این همه تعلق، این همه عشق، این همه انس و این همه ارادت حاکم باشد. من همیشه مبهوت این رابطه ام.
گاهی احساس می کردم که رابطه ی حسین با علی اکبر، تنها رابطه ی یک پدرو پسر نیست. رابطه ی یک باغبان با زیباترین گل آفرینش است. رابطه ی یک باغبان با زیباترین گل آفرینش است. رابطه ی عاشق و معشوق است. رابطه ی دو انیس و همدل جدایی ناپذیر است. احساس می کردم، رابطه ی علی اکبر با حسین تنها رابطه ی یک پسر و پدر نیست. رابطه ی مأموم و امام است. رابطه ی مرید و مراد است. رابطه ی عاشق و معشوق است. رابطه ی محب و محبوب است و اگر کفر نبود، می گفتم رابطه ی عابد و معبود است . نه
در حوزه ادبیات آیینی، ما با سه سطح از شعر رو به روییم. یکی شعر فاخر و استوار و محکم و ارزشمندی که حاصل خلاقیت، توانایی، زبان آوری و در نهایت باورمندی شاعران بزرگ گذشته و امروز است.
مثلاً همان قدیمیترین قصیدهای که در مرثیه امام حسین (ع) در اختیار ماست. از کسایی مروزی، شاعر بزرگ عهد سامانی (متولد سال 341 هجری) با این مطلع:
سالهاست در هياتهاي بزرگ مذهبي کشور اين سوال دهان به دهان و سينه به سينه مطرح ميشود که واقعيت حادثه عاشورا چيست؟
اين سوال مقدمه اي بر کنترل احساسات غير معقول و تقويت تفکر در عزاداراني است که حکم شاگردي دارند تا متوجه روح واقعي و انگيزه اصلي امام حسين از قيام عاشورا شوند!
چند سالى است كه در عزادارى هاى ما براى امام حسين عليه السلام بدعت هايى پديد آمده است كه بايد با آنها مبارزه كرد. يكى از اين بدعت ها اين است كه تصوير بزرگ و كوچك آن حضرت به مراسم عزادارى اضافه شده و گاه در خيابان ها نصب شده است. درباره پيامبر گرامى اسلام و امام على عليه السلام نيز اين امر جارى است. اين كار دو ايراد دارد. يكى اينكه معمولاً اين تصاوير نمى تواند بيانگر شخصيت معصوم و انسان كامل و حجت خدا بر روى زمين باشد
نيت برپايي حكومت عدل الهي، تلاش بينهايت براي اجرايي كردن احكام اسلام و فرار از دنياپرستي و دنياپرستان، اموري هستند كه هميشه و همه جا توسط اولياي قبل و بعد امام حسين(ع) مورد پيگيري و مداقه قرار ميگرفتند. اما اين اقتضاي زمانه بود كه جهتگيري فعاليتها و اقدامات آنها را شكل ميداد. صلح امام حسن(ع)، خانهنشيني اميرالمؤمنين و قيام سيدالشهدا همگي در مقام تعريف يك اصل بودند، عدالتطلبي و آرمانگرايي.
کتاب «نامههای بچهها به خدا» كه در آن کودکان در نامه خود به خدا ،معماها، تضادها، آرزوها، پيشنهادها، راز دل و شكرگزاريهايشان را به نوعي بيان كردهاند را «استورت هامپل» و «اریک مارشال»گردآوری كردهاند و «دلآرا قهرمان» نیز آنرا ترجمه کرده است. نسخه ايراني اين كتاب هم كه «نامههای بچههای ایرانی به خدا» نام داردبهوسيله اشرف غدیری گردآوری شده است.
خدای عزیز،
بابا بزرگم میگه که وقتی اون پسر کوچیکی بوده تو هم وجود داشتی، مگه تو چند سال قبل از اون بودی؟
با عشق
دنیس
لازم نیست که نگران من باشی. من همیشه دو طرف خیابان رو نگاه میکنم.
دین
خدای عزیز،
چرا به جای این که بذاری مردم بمیرن و مجبور باشی که آدمای تازة دیگهای بسازی همین آدمایی رو که وجود دارن نگه نمیداری؟
جین
خدای عزیز،
شاید هابیل و قابیل آنقدر همدیگهرو نمیکشتند اگه هر کدوم یه اطاق خواب جداگانه داشتند. برای من و برادرم که مؤثر بوده.
لاری
خدای عزیز، چرا تو این همه معجزه زمانهای قدیم انجام دادی و حالا هیچی انجام نمیدی؟
سیمور
آقای خدای عزیز،
دلم میخواست آدما رو یه جوری میساختی که آنقدر آسون تیکه پاره نشن. من تا حالا سه جای بخیه و یه دونه جای زخم دارم.
جانت
انتهاي آسمان كجاست؟ دلم ميخواهد به هفت آسمان سفر كنم و انتهاي آسمان را ببينم. (پروانه صمديكيا كلاس پنجم)
خدايا چرا آدمارو ميميروني و ميبري پيش خودت. خدايا تو چند سالته. اگه تو بميري ميري پيش كي. (آزاده. كلاس سوم)
گزارش
درآمدي بر اهريمن سازي مسلمانان در رسانه هايغربي 
سالهاست در هياتهاي بزرگ مذهبي کشور اين سوال دهان به دهان و سينه به سينه مطرح ميشود که واقعيت حادثه عاشورا چيست؟
نيت برپايي حكومت عدل الهي، تلاش بينهايت براي اجرايي كردن احكام اسلام و فرار از دنياپرستي و دنياپرستان، اموري هستند كه هميشه و همه جا توسط اولياي قبل و بعد امام حسين(ع) مورد پيگيري و مداقه قرار ميگرفتند. اما اين اقتضاي زمانه بود كه جهتگيري فعاليتها و اقدامات آنها را شكل ميداد. صلح امام حسن(ع)، خانهنشيني اميرالمؤمنين و قيام سيدالشهدا همگي در مقام تعريف يك اصل بودند، عدالتطلبي و آرمانگرايي.
